Vento do norte

Vento do norte
Carlos Sardiña
O sol xa marchara e tardaría en regresar. O campo comezaba a alfombrarse cun manto de follas ocres que lle disputaban o terreo ao verdor tan propio da zona, coma se o verán se resistise a retirarse de todo. O outono presentábase como outono, unha vez máis.
O neno gozaba correndo dun lado para outro, alleo ao tempo en calquera dos seus sentidos; con esa felicidade que dá a ignorancia e que os anos se encargan de arrebatar. Aquel lugar, xa lonxe das casas, ofrecíalle todo canto precisaba, e a súa imaxinación poñía o resto.